شنيدن آيات مرا ندارند ، و تحمّل استماع حقائق و مواعظ را نمىنمايند . » و براى آنكه معنى آيه شريفه - كه از علائم قيامت و از مَلاحِم قرآن شمرده شده است - كاملًا مشخّص گردد بايد در سه موضوع بحث نمائيم : اوّل ذو القرنين ، دوّم طائفهء يأجوج و مأجوج ، سوّم سدّ . قصّهء ذو القرنين و سدّ يأجوج و مأجوج امّا ذو القرنين در قرآن مجيد فقط يك جا از آن ياد شده و آن در سورهء كهف است ، و مطالبى كه از آن ياد شده چند چيز است : 1 - ما او را در روى زمين تمكّن و استقرار داديم ، و از تمام وسائل و اسباب در اختيارش قرار داديم . 2 - از آن اسباب استفاده نموده يك بار حركت به سمت مغرب نمود تا جائى كه ( چون به آخر معموره رسيد در كنار درياى بيكران ) چنين به نظر مىآمد كه خورشيد در چشمه اى از گِل و لاى فرو ميرود . و در آنجا جماعتى را يافت و ما به او گفتيم : در چنين موقعيّت و وضعيّتى كه با آنها دارى ، اختيار دارى آنها را عذاب كنى و به سزاى خود برسانى ، و يا طريقهء نيكوئى دربارهء آنها اتّخاذ كنى ! ذو القرنين به آنها گفت : كسى كه ستم ورزد ، ما او را به زودى در اين دنيا به عذاب خود پاداش داده و سپس بسوى پروردگارش ميرود و خداوند او را به عذاب غير مأنوس و غير منتظر و غير معهودى معذّب ميفرمايد . و كسى كه عمل صالح انجام دهد ، جزا و پاداش او نيكو خواهد بود و ما از امر خود با او به آسانى گفتگو خواهيم نمود .